DRIE UUR WERKEN VOOR ÉÉN POTJE PINDAKAAS
Surinamers gaan vandaag opnieuw de straat op uit protest tegen het falende beleid van de de regering. Want aan de belabberde situatie van velen is sinds de volledig uit de hand gelopen demonstratie van 17 februari weinig veranderd. Dus iedereen zet zich schrap, uit vrees voor een herhaling van die zwarte vrijdag.
Wie had verwacht dat president Chandrikapersad Santokhi na de plunderingen en rellen van vorige maand eindelijk tot inkeer was gekomen en zijn beleid drastisch zou omgooien om de gemoederen tot bedaren te brengen en mensen weer wat hoop te geven, is zeer bedrogen uitgekomen. Integendeel, de regering heeft op allerlei vlakken alleen maar meer olie op het vuur gegooid.
Door bijvoorbeeld het deels terugdraaien van een beloofde verhoging van het minimumloon. De woede daarover is enorm. “Santokhi moet echt opstappen, want Suriname stort als een kaartenhuis in elkaar. Laat iemand anders het maar als president proberen”, zegt winkelverkoopster Chantal, die het nu met SRD 30 per uur moet doen, Tegen de huidige koers is dat omgerekend slechts 80 eurocent (ter vergelijking: in Nederland bedraagt het minimumuurloon 12,40 euro).
Vorige maand zegde de regering een loon toe dat bijna 25 procent hoger dan SRD 30 per uur, maar dat werd later onder druk van de machtige werkgevers weer herroepen.
“Die verhoging was ook niet genoeg maar in ieder geval meer dan de schandalige fooi waar ze ons nu mee afschepen”, zegt Chantal. Dat de verhoging niet doorging, vertelde niemand van de regering ons. Dat vind ik echt schandalig. En Santokhi doet er gewoon niets aan, het interesseert hem niet dat er binnenkort burgers sterven van de honger. Hij praat alleen maar, terwijl de kliek om hem heen zich kan verrijken.”
“Ik moet nu drie uur werken om één potje pindakaas te kunnen kopen”, haalt Chantal haar beroerde situatie aan. “En dan gewoon een goedkoop Hollands huismerk hè! Merken als Calvé kosten mij een dagloon!” Voor haar en haar collega’s is de situatie inmiddels onhoudbaar. Zij gaan daarom vrijdag ook deelnemen aan het protest. “Dat is voor het eerst, we hebben ons altijd afzijdig gehouden. Maar het kan nu niet anders.”
“We gaan niet alleen de straat op omdat mensen zoals ik niet meer rond kunnen komen maar ook omdat Santokhi niet eens de gezondheidszorg meer garanderen. Want daar is ook geen geld voor. Vriendinnen van mij die als verpleegster werkten zijn naar Nederland vertrokken”, verzucht ze. “Ze zagen het echt niet meer zitten. Terwijl er mensen in de ziekenhuizen doodgaan omdat er onvoldoende personeel is of omdat er geen medicijnen zijn. Dat is toch triest? Dus laat Santokhi maar opdonderen.”
Heel veel Surinamers denken daar inmiddels zo over. Ze zijn van mening dat het staatshoofd de situtatie in het land volledig laat ontsporen en niets doet om het tij te keren. Hij heeft sinds de rellen van 17 februari al zijn tijd in de voorgesprekken van zijn nationale dialoog gestopt. Maar daar zijn nog geen concrete oplossingen aangedragen die het toenemende leed van de bevolking zullen verzachten.
Weliswaar kunnen gezinnen die een inkomen hebben van minder dan SRD 6.000 per maand, zich nu registeren voor een maandelijkse toelage van omgerekend SRD 1.800. Dit is ter compensatie van de drastisch gestegen kosten voor onder meer brandstof, transport en stroom, gas en water.
Die registratie verloopt echter zo chaotisch dat maar weinigen er geloof in hebben dat ze deze uitkering werkelijk zullen krijgen. Bovendien is dat geld al lang niet meer voldoende om de zwakkeren te helpen, want de valutakoersen stijgen vrijwel dagelijks waardoor de Surinaamse dollar steeds meer in waarde verliest.
Mede door jongste teleurstelling van het IMF, dat heeft besloten de komende maanden de hulp aan Suriname nog niet te hervatten, moet voor de euro inmiddels zo’n SRD 38 neergeteld worden en voor US dollar SRD 37. En het einde is nog niet in zicht.
Santokhi zelf is niet blij met het op handen zijnde protest. Hij heeft alles in het werk gesteld om de demonstranten uit zijn buurt te houden. Zo is het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo is vrijwel helemaal omheind, terwijl ook de gebouwen van De Nationale Assemblee en zijn even verderop gelegen kabinet deels zijn gebarricadeerd.
Zijn regering probeert mensen ervan te overtuigen dat ze beter thuis kunnen blijven. Maar zolang Santokhi niets doet, zal die oproep weinig uithalen. En dat heeft hij aan zichzelf te danken.
UNITEDNEWS
