HOELANG MOET VOEDSELHULP AAN SARAMACCA-DORPEN DUREN VOORDAT HET GIF JING SJANG EN DE DODELIJKE COCKTAIL DOOR DE NATUUR ZIJN GENEUTRALISEERD?
Terwijl het Kabinet van de President via het Bureau Volkscontacten en in samenwerking met de firma Chotelal opnieuw honderden voedselpakketten en trays drinkwater verdeelt onder getroffen dorpen langs de Saramaccarivier, groeit de onrust over de werkelijke duur van deze milieuramp.
De hulpactie, waarbij de Transportafdeling van Defensie doelen als Creola, Grankreek, Maho, Columbia, Pikin Poika, Santigron, Brooklyn, Totikamp, Haarlem, Pikin Maisi, Pikin Saron, Broferi, Bigi Poika en Tibiti aandoet, biedt acute verlichting. Echter, uit toxicologisch onderzoek en informatie uit de mijnbouwtoeleveringsketen blijkt dat deze noodhulp nog vele maanden tot zelfs jaren noodzakelijk zal blijven voordat de natuur het vergif volledig heeft geneutraliseerd.
De oorzaak van de massale vissterfte bij de Moeroekreek betreft namelijk geen incidentele, snel vluchtige uitspoeling. Waar een zuivere cyanide-uitspoeling door verdunning en enzymatische afbraak binnen één tot twee weken grotendeels kan wegtrekken uit stromend water, wijzen bronnen op de aanwezigheid van een verwoestende chemische cocktail. Naast cyanide en kwik is de stof Jing Sjang (arseentrioxide, As2O3) in het gebied geïmporteerd en doorgespoeld uit goudverwerkingsbassins. Waar cyanide zorgt voor een acute, snelle verstikking van waterorganismen, gedraagt arseentrioxide zich als een onverwoestbaar zwaar metaal dat niet biologisch afbreekt. Het slaan neer in het riviersediment en hoopt zich op via bio-accumulatie in het spierweefsel van vissen en bodemorganismen. Zelfs als het oppervlaktewater weer helder oogt, blijft de rivierbodem een toxische zone die het hele aquatische ecosysteem en het grondwater gedurende een periode van maanden tot jaren blijft vergiftigen.
Dit wetenschappelijke gegeven staat in schril contrast met de hoop van de lokale gemeenschappen op een snelle hervatting van hun normale leven.
Gezagsdragers zoals kapitein Angelique Palmtak van Grankreek, Basja Guiliano Zaalman van Maho, kapitein Rodney Sandel van Columbia en kapitein Clarise Moera-Awalie van Pikin Saron benadrukken dat de bewoners voor hun dagelijkse eiwitvoorziening en inkomsten vrijwel volledig afhankelijk zijn van visvangst, jacht, pottenbakken en kostgrondjes. Het kopen van vlees en vis uit andere dorpen is financieel niet rendabel. Sandel en Moera-Awalie onderstrepen dat voedselpakketten een belangrijk signaal en een noodzakelijke overlevingslijn vormen, maar dat het wegvallen van de lokale economie niet op te vangen is zonder langdurige financiële ondersteuning en structurele overheidshulp.
Aangezien het Nationaal Coördinatie Centrum voor Rampenbeheersing (NCCR) terecht adviseert het rivierwater niet te drinken of te gebruiken en geen vis uit de rivier te consumeren, kan de overheid de distributie van drinkwater en voedsel niet op korte termijn afbouwen. Zolang de laboratoriumuitslagen formeel worden afgewacht en het arseentrioxide in het sediment aanwezig blijft, is de natuur niet in staat het gif op korte termijn zelf te neutraliseren. De overheid zal haar steunstelsel dan ook moeten inrichten op een langdurige periode van hulpverlening en tegelijkertijd juridische stappen moeten ondernemen tegen de veroorzakers van deze ecologische catastrofe.
UNITEDNEWS
