OVERHEIDSSCHULDEN AAN BEDRIJFSLEVEN: TRANSPARANTIE ALS PLEISTER OP EEN OPEN WOND
Bron: VSB
De recente noodkreet van de Vereniging Surinaams Bedrijfsleven (VSB) over de aanhoudende betalingsachterstanden van de overheid legt een pijnlijk en structureel gebrek bloot in de Surinaamse huishouding.
Hoewel de roep om transparantie en betere communicatie constructief van aard is, kan men niet om de kritische realiteit heen: de overheid wurgt het lokale bedrijfsleven door geleverde goederen en diensten onbetaald te laten. Terwijl op macro-economisch niveau successen worden geclaimd in het kader van IMF-programma’s en begrotingsdiscipline, lijken de micro-economische gevolgen — de liquiditeit van de ondernemer op de hoek — te worden opgeofferd op het altaar van internationale statistieken. Het is een paradoxale situatie waarin de staatsschuld op papier beheersbaar wordt gemaakt, maar de binnenlandse schuld aan eigen ondernemers in de praktijk een onzichtbaar blok aan het been van de economie blijft.
De historische context, waarbij instanties als het Bureau Staatsschuld en het ministerie van Financiën en Planning grip proberen te krijgen op de financiële chaos, biedt weinig troost zolang de praktische uitvoering uitblijft.
Voor het midden- en kleinbedrijf (MKB) is de huidige onvoorspelbaarheid niet slechts een administratief ongemak, maar een existentiële dreiging. Wanneer de overheid als grootste opdrachtgever in gebreke blijft, ontstaat er een domino-effect: investeringen worden stopgezet, leveranciers kunnen niet worden betaald en uiteindelijk komt de werkgelegenheid in gevaar.
De VSB stelt terecht dat voorspelbaarheid essentieel is, maar de vraag is of de overheid momenteel wel over de politieke wil en de technische capaciteit beschikt om deze beloofde transparantie om te zetten in daadwerkelijke kasstromen.
Een constructieve weg vooruit vereist meer dan alleen een intentieverklaring tot dialoog. De eis voor meer inzicht in de planning en prioritering van betalingen is een noodzakelijke eerste stap om het geschonden vertrouwen te herstellen. Het is echter cruciaal dat er een harde koppeling komt tussen aangegane verplichtingen en de daadwerkelijke kasmiddelen; de overheid mag simpelweg geen diensten meer inkopen waarvoor zij de dekking niet onmiddellijk kan garanderen. Transparantie dient hierbij niet als een cosmetisch middel, maar als een instrument voor rekenschap.
Alleen door een eerlijkere verdeling van de schaarste en een strikte handhaving van betalingstermijnen kan een stabiel ondernemingsklimaat worden gecreëerd. De bal ligt bij de overheid om te bewijzen dat economische stabiliteit niet ten koste hoeft te gaan van de continuïteit van de private sector.
UNITEDNEWS
