REGERING ZIET IMF ALS ENIGSTE REDDINGSBOEI

Auteur: Armand Snijders

De protesten van vorige week vrijdag hebben eens te meer aangetoond dat het volk zwaar lijdt onder alle maatregelen die de regering sinds medio 2020 heeft genomen. Vaak worden deze opgelegd omdat dit moet van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Maar dat is een misvatting die door de regering is gecreëerd en in stand wordt gehouden. Vooral omdat het IMF door president Chandrikapersad Santokhi wordt beschouwd als de enigste reddingsboei.

Zowel door de oppositie, die vindt dat Surinamers mede dankzij de internationale organisatie nu de duimschroeven worden aangedraaid, als door de coalitie en de regering werd tijdens de begrotingsbehandeling het IMF. Santokhi vindt al sinds zijn aantreden dat het IMF bittere noodzaak is om Suriname uit het zwarte gat te halen. Hij ziet het geld uit Washington zelfs als het belangrijkste middel om het herstel van de muurvaste economie in gang te zetten en de al zo lang beloofde verlichting van het volk te brengen.

Eind 2021 werd al overeenstemming bereikt met het IMF. Maar na de eerste twee tranches van de lening van in totaal 688 miljoen dollar die Suriname begin vorig jaar ontving, stokten de overmakingen omdat niet aan de voorwaarden was voldaan. Met name aan het niet invoeren van de Belasting Toegevoegde Waarde (BTW) op 1 juli 2022 tilde het IMF zwaar. Overigens was die invoering van deze extra belasting, evenals de afschaffing van allerlei subsidies, geen eis die het IMF zelf op tafel had gelegd, zoals Santokhi steeds beweert.

Suriname heeft bij de onderhandelingen voor het verkrijgen van die lening gezegd dat die BTW een grootverdiener zou kunnen zijn voor wat betreft de inkomsten van de staat, die drastisch verhoogd moesten worden. En om de uitgaven terug te dringen, was verder aangegeven dat het schrappen van allerlei subsidies het land financieel ook zou helpen. Dus de regering gaf daarmee te kennen dat te willen omdat ze geen andere uitweg meer zag.

Toen het IMF na lange en moeizame onderhandelingen uiteindelijk instemde met de lening werden de voorstellen van Suriname opgenomen in de bindende voorwaarden, die dus uit de Surinaamse koker zelf kwamen. Het is een bekende tactiek van het IMF, om niet achteraf het verwijt te krijgen dat de voorwaarden onredelijk en te zwaar voor de bevolking zijn, zoals nu ook in Suriname gebeurt.

Nu er geen geld meer komt vanuit het IMF, is Suriname noodgedwongen weer opnieuw aan de onderhandelingstafel in Washington gaan zitten. Santokhi zei vorige week maandag in het parlement dat “de instructie is gegeven aan de ministers van Financiën en Planning en Buitenlandse Zaken om met het IMF te praten over een wat menswaardige uitvoering van het herstructureringsprogramma.” Daarmee impliceert hij dat dit nog niet eerder gebeurd was. Maar kennelijk maakt hij zich nu vreselijk veel zorgen over het voortbestaan van zijn regering, die sterk afhankelijk blijkt van de IMF-steun.

De protesten van afgelopen week zullen bij de president herinneringen hebben opgeroepen aan Sri Lanka(Zie foto onder). Dat wordt ook geteisterd door volksprotesten, terwijl het eveneens alles op alles zet om IMF-steun te krijgen. Vorig jaar werd daar door de onrust de zittende regering verjaagd, een spookbeeld dat Santokhi ver weg wil houden.

Dus hij had er alle baat bij dat de begroting van dit jaar, hoe zeer die ook van los zand aan elkaar hangt en op veel punten niet realistisch is, snel door het parlement te krijgen. Want dat is wel een van de voorwaarden die het IMF heeft gesteld.

Nu dat is gelukt is het nog echter de vraag of de hulp wordt hervat op basis van de Surinaamse voorwaarden die de noodlijdende bevolking deels ontzien. Want daarvoor snijdt de regering veel te weinig in haar eigen uitgaven.

Ook in Washington is het ze bijvoorbeeld niet ontgaan dat Santokhi en vice-president Ronnie Brunswijk heel regelmatig in een helikopter stappen in plaats van met de auto naar plekken te gaan waar ze moeten zijn, zoals hun voorgangers dat ook deden. Deze is een doorn in het oog van de geldschieters. Die spilzucht staat haaks op het feit dat er geen geld is voor sociale programma’s. Dus voorlopig geeft de instelling naar verluidt nog geen duimbreed toe, ook al zegt de regering wat anders.

En mochten de onderhandelaars onder leiding van Karel Eckhorst begin maart wel overeenstemming bereiken, zoals Santokhi heel erg hoopt, dan zullen alle problemen van het land niet opeens als sneeuw voor de zon verdwijnen. Dat is ook een fabeltje dat de regering het volk steeds weer voorhoudt.

Met de IMF-lening zullen Surinamers nog heel lang moeten bloeden, zeker zolang de regering niets doet om op serieuze wijze de inkomsten van het land te vergroten en te snijden in de eigen uitgaven. En zolang er geen oplossing wordt gevonden voor de grootste schulden, die aan China en de obligatiehouders van Oppenheimer, blijft het Zwaard van Damocles boven Suriname hangen.

OPINIE