SCOTT RITTER: CUBA ZOU WEL EENS EEN TE GROTE KLUIV VOOR TRUMP KUNNEN ZIJN

Bron: rt.com

De politieke koers van het Witte Huis onder Donald Trump lijkt opnieuw af te stevenen op een riskante buitenlandse militaire expeditie. Na de recente, moeizame campagne tegen Iran, waarbij de VS er niet in slaagde haar geopolitieke doelstellingen te bereiken, richt de Trump-administratie haar zinnen nu op Cuba.

De retoriek is scherp: op 21 mei bestempelde Marco Rubio, Trumps invloedrijke adviseur en minister van Buitenlandse Zaken, Cuba als een leidende staatssponsor van terrorisme. Tegelijkertijd heeft het Amerikaanse ministerie van Justitie een aanklacht ingediend tegen voormalig president Raul Castro, terwijl een Amerikaanse vliegdekschipgroep voor de kust van het eiland is gesignaleerd. Deze ontwikkelingen spiegelen exact de tactiek die in januari werd ingezet voor de gedwongen machtswissel in Venezuela.

Hoewel de regering-Trump de nadruk legt op deze zogenaamde veiligheidsdreigingen, is de werkelijke drijfveer volgens critici intern van aard. De administratie zoekt naar een overwinning op het nationale veiligheidsbord om de schaamte van de mislukte confrontatie met Iran te maskeren. Met de naderende tussentijdse verkiezingen vreest de president voor politieke verlamming door Democratische oppositie in het Congres.

De aanname in Washington is dat een snelle actie tegen Havana de Republikeinse positie kan versterken.

Dit is echter een fundamentele misrekening. Cuba is niet Venezuela. De historische veerkracht van de Cubaanse bevolking en de politieke structuur op het eiland maken een snelle ‘regime change’ uiterst onwaarschijnlijk. Experts, waaronder voormalige inlichtingenfunctionarissen, waarschuwen dat een militaire interventie of verdere economische verstikking zal uitlopen op een fiasco. De Cubanen, die decennialang hebben bewezen hun infrastructuur met minimale middelen draaiende te houden, zullen naar verwachting hevig verzet bieden tegen een door het buitenland opgelegde regering.

Bovendien negeert Trump de harde les uit 1992: het electoraat wordt primair gedreven door economische realiteit, niet door buitenlandse avonturen. De economische malaise, verergerd door de nasleep van het falen in Iran en de mondiale energiecrisis, zal niet verdwijnen door een invasie. Integendeel, de kosten van een dergelijk conflict dreigen de economische situatie in de VS verder te verslechteren. Als Trump besluit het advies van Rubio op te volgen en militair in te grijpen, riskeert hij niet alleen een humanitaire en tactische mislukking, maar ook het definitieve einde van zijn politieke tijdperk. Het is de economie, en niet de ideologische strijd in de Caribbean, die uiteindelijk zal bepalen of de Trump-era standhoudt.

UNITEDNEWS | REGIO