STAKING DOOR WERKNEMERS ORGANISATIES KOMT NOOIT UIT DE LUCHT GEVALLEN
Werknemers verenigd in vakorganisaties hebben het grondwettelijke recht om in staking te gaan. “Staken komt nooit uit de lucht gevallen”, zegt Robby Berenstein, voorzitter van de vakcentrale C-47.
Hij vindt het eenzijdig en onvolledig dat Minister Rishma Kuldipsingh van Arbeid, Werkgelegenheid en Jeugdzaken (AWJ) op een persconferentie gezegd heeft dat vakbonden zich er op moeten voorbereiden dat zij over gestaakte dagen van werknemers zullen moeten instaan voor het toepassen van het principe ‘no work no pay’, door de werkgever en zelf het loon aan de werknemer moeten betalen.
Volgens Berenstein geeft de minister een verkeerd en onvolledig signaal. De bewindsvrouwe vindt dat haar zienswijze wordt ondersteund door de wet en dat staken een uiterst middel moet zijn. Berenstein zegt dat staken vrijwel altijd het uiterste middel is dat wordt toegepast.
“staken is inderdaad een uiterst middel, maar de minister vergeet er bij te zeggen dat de wet veel meer aangeeft en zegt over staken, wanneer, hoe en onder welke omstandigheden dat moet gebeuren”. Ook over het toepassen van het ‘no work no pay’ principe zijn er gebruiken tussen werkgever en werknemers hoe daar mee om te gaan”.
Berenstein zegt dat vrijwel in de meeste gevallen wordt gegrepen naar het uiterst middel om te staken, wanneer partijen in een impasse zijn beland, of wanneer de werknemers van mening zijn dat hun rechten zijn geschonden. “Vaak gaat er een lange periode van praten en brieven schrijven, waarop niet of nauwelijks wordt gereageerd. In weer andere gevallen zegt de wet juist dat het werk onderbroken moet worden, zoals in gevallen waar de werkgever verzuimt om de veiligheid van de werknemers te garanderen. In dat geval is de werknemer zelf verplicht het werk te onderbreken en melding te doen van de onveilige situatie. Als dat niet wordt gerapporteerd kan daar zelf een maatregel op worden genoemen”, legt Berenstein uit.
Als het gaat over no work no pay, zegt de C-47 voorman dat ook daarin de wet enkele voorwaarden stelt en rechten geeft aan de werknemer. In gevallen van bijzondere verloven, zoals overlijden, vrij voor vakbondsactiviteiten blijft het loon gegarandeerd. “Dus de minister noemt wel de gevallen waar het kan worden toegepast maar niet de gevallen waar het niet kan. Zo kan je het ook niet toepassen waar de staking zelf door de werkgever is uitgelokt door bijvoorbeeld het loon later dan op de vijfde dag van de volgend emaand uit te betalen waardoor de werknemer in betalingsproblemen komt. In elk geval laat de werknemer zich niet afschrikken en is zelf bereid verder te gaan dan te letten op no work no pay”, zegt Berenstein.
De C-47 voorzitter noemt als voorbeeld waar werkgevers nalaten hun plichten na te komen het huidig geval bij de Surinaamse Waterleiding Maatschappij, waar het bedrijf contractueel gebonden is een betaling te doen van in totaal SRD 10.000 verdeeld over vier maanden. De directie van de SWM weigert echter de betaling te doen en eist eerst een presentiestaat te zien. “het is niet vreemd dat er een presentiestaat wordt gevraagd, omdat er inderdaad werknemers kunnen zijn die niet op het werk verschijnen maar wel in aanmerking willen komen. Maar de directie kan en mag niet dreigen en chanteren met het niet uitbetalen als de presentiestaat niet wordt gegeven. contractueel moet er betaald worden en daar moet de werkgever zich aan houden”, zegt Berenstein.
UNITEDNEWS
