HOEVEEL IS ONZE RECHTSTAAT NOG WAARD?

Ingezonden: Marie-Louise Vissers

Kritiek op regeringsbeleid wordt op moment genadeloos afgestraft. De burgers zijn weer opnieuw gestraft, niet door de rechtelijke macht maar door politieke gezagsdragers terwijl er nog geprotesteerd werd. Zogenaamd om ze gerust te stellen.

Resultaten hiervan zijn:
Nu gaat men particulieren valuta, uw spaargelden, bij de commerciële banken inzetten om de koers te laten zakken.
Dit gebeurt omdat de regering de leningsovereenkomst bij de IMF heeft getekend om o.a. via de CBvS geen UsD-Dollars en goud te verkopen om de monetaire financiële situatie op peil te houden.
Men brengt nu het tekort aan US-Dollars via de spaargelden van de commerciële banken op de markt, zodat importeurs lees friends and family, er beter van worden. Als de Importeurs hun winsten op buitenlandse rekeningen gaan overmaken omdat de koers hier instabiel is, zijn uw spaargelden verdwenen.
Dan komt de regering met de mededeling, dat via het goud van Grassalo men de SLM gaat ondersteunen die in moeilijk vaarwater terecht is gekomen. Maar men mag het goud niet meer hiervoor gebruiken in de overeenkomst die is opgesteld door het IMF.  
De regering gaat hiermee boven onze Surinaamse wetgeving staan en hun eigen gemaakte ondertekende afspraken bij het IMF en het maakt hun dus schijnbaar niets uit, als het volk hiervan de dupe wordt.

Twee van de aanvoerders van de demonstraties worden ontslagen door directe politieke invloed, waar nog geen rechtbank aan te pas is gekomen. De actievoerders geven verder aan dat zij zijn geïntimideerd, karaktermoord is gepleegd, telefoons werden en worden misschien nog afgeluisterd, dreiging door helikopters boven de demonstraten en bewust internetstoring werd ingezet om de communicatie van de actievoerders te verstoren.
Politieke gezagdragers dreigen ambtenaren te ontslaan als zij mee zouden gaan doen aan deze demonstratie.  
De regering heeft hiermee weer boven onze Surinaamse en internationale wetgeving gestaan omdat de staatsveiligheid niet werd aangetast en er geen aanzet tot haat is gegeven.   

De politie schiet gericht op actievoerders te Paranam terwijl het de demonstranten juist ging om het feit dat de politie eerder een onschuldig slachtoffer had beschoten en het slachtoffer aan zijn verwondingen was overleden.

De DC die de politie onder haar hoede heeft in het district sommeert de politie niet om op te houden te schieten. De VP treedt later op als een soort PG van de rechtelijke macht en dirigeert de politie dat de aanhoudingen bij deze demonstratie ongedaan moeten worden gemaakt.
Hoeveel wetten zijn hierin wel niet overtreden?

En het volk heeft deze maatregelen nog steeds te danken aan het feit dat het beleid van de vorige regering niet zou deugden geeft men opnieuw aan. Deze regering is zogenaamd slachtoffer van een ander beleid terwijl internationale rapporten en feitenlijkheden duidelijk anders aangeven.
Desinformatie bewust creëren om een doel te bereiken is machtsmisbruik.
Machtsmisbruik is opzettelijk gebruik van macht, op een verkeerde/slechte manier.
Dus het vooroordeel is niet onbewust in deze maar wordt opzettelijk gemaakt om de ander in een verkeerd daglicht te zetten. Bij herhaling kun je zo onjuiste veronderstellingen systematisch gebruiken waardoor het vooroordeel in het hoofd van veel mensen waar wordt.
De regering gaat hiermee boven onze Surinaamse wet en internationale wetgeving staan omdat smaad en laster, haat zaaien, discriminatie van politiek andersdenkende strafbaar is gemaakt.

Wat is een rechtsstaat dan nog waard als de regering:
-niet tegen kritiek kan en kritiek straft;
-zich boven de nationale en internationale wet voelt staan;
-met een soort van juridische oorlogvoering zichzelf verschoont van alle aantijgingen.
-desinformatie verspreid:
-overlegd met de rechtelijke macht welke richting zij gaan nemen met diverse aangiftes;
-de regering zich niet aan hun eigen ondertekende afspraken houdt;
-politieke gevangen maakt uit vorig regeringsbeleid om hun eigen corruptie door te kunnen zetten en niet meer verantwoordelijkheid hoeven af te leggen bij de PG, OM en rechtbank?

Een rechtsstaat binnen de democratie is een staat waarin vrijheid, rechtszekerheid en rechtsgelijkheid voor de burger heel belangrijk zijn. Bovendien geniet de burgerbescherming van zijn rechten en vrijheden, tegen medeburgers én tegen de overheid.
In het woordenboek wordt de rechtsstaat omschreven als een ‘staat die het recht als hoogste gezag handhaaft’. De rechter bepaalt of iemand zich aan de wet heeft gehouden of niet. Als iemand de wet heeft overtreden, dan kan de rechter een straf en/of een verbod opleggen.
In een rechtsstaat wordt de macht van de overheid beperkt door wetten, regels en gewoonten. De inwoners van die staat hebben fundamentele vrijheden en grondrechten.
Het doel van de rechtsstaat is om de burgers te beschermen tegen machtsmisbruik van de overheid. Ook de overheid moet zich aan de wet houden en mag dus de vrijheden en rechten van de burgers niet zomaar beperken of afpakken.

Een voorbeeld van zo’n vrijheid van de rechtstaat is de vrijheid van meningsuiting: we mogen zeggen en schrijven wat we willen. Toch heeft deze vrijheid grenzen. Zo staat er in de wet dat we de samenleving niet in gevaar mogen brengen. Ook mogen we niet aanzetten tot haat. Daarentegen mag de overheid niet zomaar onze mobieltjes afluisteren. We kunnen niet zomaar ontslagen worden doordat men kritiek levert op de overheid. We kunnen ook niet zomaar in de cel worden gezet.

Doch, zijn het juist vaak degenen die de rechtstaat moeten beschermen, wetten maken en/of uitvoeren, die hiertegen zondigen én er ‘niet’ voor gestraft worden!

Het tegenovergestelde van de rechtsstaat is de politiestaat of de totalitaire staat.
Een politiestaat is een staat waarin de overheid doet wat zij wil. De overheid houdt zich niet aan regels en kan bijvoorbeeld bepaalde burgers voortrekken. Ook kan zij mensen opsluiten in de gevangenis, zonder dat daar een rechter aan te pas is geweest. Er is dus sprake van willekeur.
Een totalitaire staat gaat nog een stap verder. In een totalitaire staat bemoeit de overheid zich met alles en iedereen. De overheid is oppermachtig. De burger heeft geen privacy. Kritiek wordt genadeloos afgestraft. Als iemand hier iets van zegt, loopt hij zelf ook groot gevaar.

Iemand die zichzelf ‘boven’ de wet stelt is strafbaar…, en dit geldt voor iedereen. Of men nu minister, president, DNA-lid, koning, ondernemer, dokter of lasser is… Iedereen heeft wettelijk gezien evenveel ‘macht’. Het enige verschil tussen al die titels is, dat de ene vanwege zijn/haar ‘job’ meer verantwoordelijkheden heeft dan de andere.

Als diverse assemblee leden uit de collatie het volk na de protesten gaan veroordelen omdat zij zich niet gedragen zoals hun willen, dan is er niet alleen sprake van onrechtvaardigheid maar ook van machtsmisbruik van de desbetreffende volksvertegenwoordigers en zij tasten daarmee de rechtstaat doelbewust aan. Een volksvertegenwoordiger moet voor het volk opkomen en het volk horen ook als is het een minderheidsgroepering.

Men mag geen respect van anderen ‘eisen’, en zeker niet onder ‘dwang’, want dàt is en blijft ‘machtsmisbruik!
Het hangt af van de denkkracht(intelligentie) van elk individu, hoe dit individu reageert op machtsmisbruik. Hoe zwakker de denkkracht, hoe meer knievallen, bewondering, verafgoding, aanbidding, onderkruiperij, verraad enz. ten voordele van de machtsmisbruiker. Dit soort onintelligente reacties ‘kweekt’ echter een groeiend machtsgevoel bij degenen die ‘respect’ eisen (onder dwang).

Meer dwang en meer slaafsheid komt hieruit voort, Meer armoede en miserie voor de ene, en meer rijkdom en plezier voor de andere zijn het gevolg!

Een machtsmisbruiker die er ‘alleen’ voor staat kan zijn/haar ‘hoogmoedswaanzin en onschendbaarheid’ niet, of nauwelijks waarmaken en is hiervoor genoodzaakt om een ‘gelijkgezinde’ vriendenkring op te bouwen met een gezamenlijke vijand, want ‘samen’ staan ze sterk. Omdat machtsmisbruikers uit egoïstische overweging zo veel mogelijk de ‘beste’ posities willen innemen om macht te kunnen misbruiken, is het logisch dat de ‘vriendenkringen’ van machtsmisbruikers meestal bestaan uit directeurs, ambtenaren, politici, werkgevers, maffiosi, politiebonzen, advocaten, rechters, procureurs enz.
Gezien de aard van dit soort ‘vriendenkringen’ kan een machtsmisbruiker dus ‘ongestraft’ zijn/haar ding blijven doen en blijven zijn/haar slachtoffers zo goed als in de kou staan na het indienen van een klacht wegens machtsmisbruik.

De enige manier om de rechtstaat te beschermen en machtsmisbruikers te ‘straffen’ is het openbaar maken van de waarheid, met echte bewezen feiten, van het machtsmisbruik die ze gepleegd hebben.

OPINIE