ABOP (EN PL) ZIJN DE AANVAL BEGONNEN

Auteur: Armand Snijders

Hoewel het nog ruim twee jaar duurt voor Surinamers weer naar de stembus mogen, startte regeringspartij Abop vorige week al haar campagne in het André Kamperveenstadion, met in haar kielzog ‘meeloper’ Pertjajah Luhur (PL).

Abop-voorzitter (en vicepresident) Ronnie Brunswijk liet daarbij niet blijken zich ook maar enigszins verantwoordelijk te voelen voor de malaise waar het land in verkeert. Integendeel, hij ziet zichzelf als de volgende president van Suriname, die het land wel eens even gaat redden. Dat hij van economie en financiën geen enkele kaas heeft gegeten, is kennelijk geen probleem. En dus werd vooral de aanval op VHP-voorman Chandrikapersad Santokhi in verkapte termen al ingezet.

Met name PL-voorzitter Paul Somohardjo rekent de gelegenheidscombinatie nu al rijk en ‘boezemvriend’ Ronnie Brunswijk in 2025 als president van Suriname, zo voorspelde hij tijdens de massameeting. Hij prees de huidige vicepresident de hemel in alsof hij de enige in het land is die Suriname uit het slop kan halen.

Voor de Javaanse voorman is het forse strafblad en de dubieuze reputatie van Brunswijk geen enkel probleem om hem het hoogste ambt te ‘schenken’. Maar dat vond hij in 2010 ook niet toen hij in de NDP-regering zitting nam en Desi Bouterse aan de macht hielp.

Door Brunswijk zo explitiet naar voren te schuiven als presidentskandidaat, valt hij zittend president Chandrikapersad Santokhi openlijk af, terwijl hij notabene een coalitie met diens VHP vormt. Santokhi was overigens niet aanwezig bij het feestje en voor zover bekend was er ook geen enkele vertegenwoordiger van de VHP; of dat te maken had met de gelijktijdige viering van Paghwa of omdat niet uitgenodigd waren, is onduidelijk.

Maar dat de coalitie al tijden in al zijn voegen kraakt en de onderlinge verhoudingen zeer gespannen zijn, staat vast, ook al houden de partijen nog de schijn op dat alles koek en ei is. Onlangs heeft wel de NPS eieren voor haar geld gekozen en het zinkende schip verlaten.

Dat het helemaal geen koek en ei is, is de afgelopen weken wel gebleken: terwijl Santokhi zich suf praat om een nationale dialoog op gang te brengen, is zijn vicepresident vrijwel onzichtbaar. Hij vindt het duidelijk overdreven wat zijn baas doet en stopt zijn tijd liever in andere dingen. Zoals campagne voeren.

En dat terwijl de stofwolken van de laatste stembusgang amper zijn opgetrokken. Bovenal heeft de regering nauwelijk zichtbare resultaten bereikt om de crisis te bezweren. Brunswijk probeert te doen voorkomen alsof dat niet mede zijn schuld is en schuift Santokhi de zwarte Piet toe.

In zijn beleving is hij slechts een soort futu boi, die de koe Santokhi slechts aan de staart vasthoudt. Hij steekt dus de kop in het zand en vindt dat hij geen enkele verantwoordelijkheid draagt voor het falende beleid dat door de regering wordt gevoerd.

Dat is wel een hele simpele benadering van zaken. Want Brunswijk geeft leiding aan de ministerraad en is verantwoordelijk voor wat de diverse ministers presteren. Als een oprecht en integer bestuurder zou hij een bewindsman of -vrouw moeten aanspreken en eventueel corrigeren en zaken niet naar wens verlopen, ongeacht van welke partij ze zijn. In de praktijk laat hij ze maar aanmodderen, mede doordat hij onvoldoende kennis van zaken heeft.

Ook zijn Brunswijk en zijn partij verantwoordelijk voor het gevoerde family&friends-beleid dat sinds juli 2020 deze regering heeft overschaduwd. Recentelijk werd zijn broer Leo nog gekroond tot directeur van de EBS NV, terwijl hij iedere maand al een vermogen op zijn bankrekening krijgt bijgeschreven voor al die prachtige functies die hij toebedeeld heeft gekregen.

Al deze minpunten van de vicepresident zijn kennelijk voorbij gegaan aan de Abop-massa die dinsdag op de been was gebracht, om ook de 62^e verjaardag van hun voorzitter te vieren. Dat er duizenden mensen waren toegestroomd, was ongetwijfeld mede te danken aan het feit dat vele tientallen bussen waren ingehuurd om de mensen te vervoeren. Een gratis uitstapje naar het circus van de partij, laten veel mensen niet schieten natuurlijk. Zeker niet in deze donkere dagen, ook al zijn die mede te danken aan de partijen die dat circus organiseerden.

Maar Brunswijk ging ook helemaal voorbij aan zijn eigen verantwoordelijkheid en riep het publiek op om geduld te betrachten. Want straks al hij president is, zal alles beter worden, hield hij zijn achterban voor. Dat was het enige dat hij zijn gehoor voor wist te houden. Oplossingen om het land uit de immense problemen te halen, kon hij ze echter niet voorschotelen. Maar daar zijn verkiezingscampagnes ook niet voor bedoeld, daar mag je traditiegetrouw jezelf en jouw partij ophemelen en de toekomst mooier voorstellen dan die in werkelijkheid zal zijn.

Of je kan je partners ophemelen, zoals het PL-koppel met veel faveure deed. Vader en zoon Somohardjo, wiens partij nog drijft dankzij de samenwerking met Abop, kwamen superlatieven tekort om Brunswijk aan te prijzen. Met geen enkel woord werd er gerept over de mislukkingen van deze regering. Daarmee is de toon gezet voor alle verkiezingscampagnes die het komende jaar gaan beginnen.

De Marrons en Javanen zijn samen goed voor ruim 140.000 stemmen. Er wordt daarom gerekend op twintig zetels bij de volgende verkiezing, Somohardjo senior rekent zelfs op 26 zetels. Dat is echter totaal niet realistisch.

Bij de laatste verkiezingen haalden beide partijen gezamenlijk maar 40.000 stemmen, die dankzij het oneerlijke kiesstelsel wel goed waren voor het onevenredige aantal van negen zetels in De Nationale Assemblee.

Dat de partijen het in 2025 beter zullen doen en dus meer zetels gaan halen, is zeer onwaarschijnlijk. Integendeel, als er bijtijds goede alternatieven opstaan, zullen de huidige coalitiepartners worden weggevaagd.

OPINIE