INHEEMSEN VINDEN NIET DAT HUN INTERNATIONAAL RECHT ERKEND WORDT
De grondenrechten van de inheemsen en marrons in Suriname staan al decennialang ter discussie. Deze rechten hebben betrekking op onder andere hun gronden, woon- en leefgebieden en hulpbronnen. Op grond van artikel 41 van de Grondwet van Suriname is de staat eigenaar van alle natuurlijke rijkdommen en hulpbronnen. De inheemsen en marrons ontlenen hun rechten aan hun status op de gebieden waar zij wonen en werken. Collectief eigendom wordt echter niet erkend in de Surinaamse wet, maar wel in het internationale recht. De vrijheid van slavernij van de marrons en hun rechten op territoriale en politieke autonomie werden in verdragen erkend. Deze verdragen werden gesloten met de koloniale besturen. Heden ten dage worden deze rechten niet helemaal nageleefd. De marrons besturen zichzelf volgens hun eigen wetten en gewoonten waardoor zij voldoen aan de internationale definitie van ‘in stam verband levende volken’ en genieten zij ingevolge het internationale recht dezelfde rechten als Inheemsen.[1]
Sinds de kolonisatie van Suriname en de daarbij horende plantages zijn er een aantal wetten gekomen die ingaan op de (gronden)rechten van de inheemse bevolking. Het probleem met een aantal van deze wetten is dat ze nogal vatbaar zijn voor eigen interpretatie van de regering wanneer deze vindt dat het nationale doel in het geding is.[2][3] De inheemse bevolking is nooit geheel erkend en volgens de huidige wetten (april 2011) is al het land, inclusief het land waar de indianen wonen, bezit van de staat.[4]
VIDS en OIS
Vereniging Inheemse Dorpshoofden Suriname (VIDS) en Organisatie van Inheemsen in Suriname (OIS) zijn de twee belangrijkste stichtingen/organisaties die opkomen voor de rechten van de inheemse bevolking van Suriname. Het overkoepelende doel dat men heeft is het verkrijgen van collectieve rechten op grond. Na de binnenlandse oorlog was de gezagsstructuur binnen de dorpen aangetast. VIDS streefde direct na hun oprichting ernaar om de dorpsbesturen te herstellen en de dorpshoofden bewuster te maken van hun rechten als Inheemsen. Dit doen zij door het organiseren van trainingen en houden van bijeenkomsten. Naast het investeren in de interne structuur, streeft VIDS met name aan de ene kant in de gelijkwaardige toegang tot collectieve goederen die de staat aanbiedt. Denk hierbij aan onderwijs en gezondheidszorg. Aan de andere kant strijdt zij voor medezeggenschap over de grond waarop de Inheemsen wonen, zodat zij hun levensbehoeften kunnen uitoefenen en bezwaar kunnen maken tegen elke vorm van exploitatie dan ook, zoals mijnbouw. In Suriname heerst namelijk nog het systeem van grondhuur. Om alle bovenstaande doelen te verwezenlijken dient de Overheid de Inheemsen ook daadwerkelijk als volk te erkennen om de marginale positie van de Inheemse bevolking te verbeteren.
De inheemse bevolking van Suriname
Tot de inheemse bevolking van Suriname worden verschillende stammen gerekend. De Karaïben en Arowakken, wonend aan de kuststrook, en de Akoerio, Trio en Wayana wonend in het binnenland van Suriname. Ze hebben allen een verschillende taal en cultuur maar strijden om hetzelfde, namelijk erkenning.
De Dag der Inheemsen, ook wel Ingi Dei, is een officiële vrije dag in Suriname en valt op 9 augustus. De dag staat symbool voor respect voor en erkenning van de inheemse bevolking van Suriname. In 2006 heeft president Venetiaan de dag uitgeroepen tot nationale feestdag. De Verenigde Naties hebben 9 augustus wereldwijd ingesteld als Internationale Dag der Inheemse Volken. Het grootste doel van deze dag is de nationale overheden stil te laten staan bij de behoeften van hun oorspronkelijke bewoners.
Volgorde van feestelijkheden
Elke 9 augustus start met een Maya vuurceremonie om 6.00 in de ochtend. Vervolgens bidt men voor eenheid onder volkeren tot de hoofdgod der Inheemsen, Tamushi. Ook een vast onderdeel van de dag is het baden in switi watra, een kruidenwater dat ervoor zorg draagt dat men extra gezegend wordt. In een optocht verplaatst men zich dan naar de Palmentuin, het centrale punt van de Dag der Inheemsen. De Palmentuin wordt tijdens deze viering omgedoopt tot Tawapore-vermandopo, wat oost-west thuis-best betekent. De rest van de dag staat in het teken van zang, dans en overige optredens zoals lezingen om het publiek meer bewust te maken van de geschiedenis en positie van inheemse volkeren. Deze feestdag is toegankelijk voor iedereen, dus ook voor mensen die niet tot de inheemse bevolking behoren.
Doel van het feest
Naast het gezamenlijk beleven van de cultuur en te tonen trots te zijn op zijn afkomst is het belangrijkste doel van het feest erkenning te vragen voor de levenswijze van de inheemse bevolking van Suriname. Belangrijk binnen deze levenswijze zijn de landrechten, het onderwijs en de gezondheidszorg. Het doel van deze dag is bij te dragen aan het verbeteren van de positie van de inheemse bevolking van Suriname.
SURINAME WEER VEROORDEELD VOOR NIET NALEVEN RECHTEN INHEEMSEN
UNITEDNEWS